A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | Z | Huidige

Bette Adriaanse

Bette Adriaanse (14-08-1984, Amsterdam) is schrijfster en beeldend kunstenaar. Ze is in juli 2008 afgestu­deerd aan de afdeling Beeld en Taal van de Gerrit Rietveld Academie en in september 2008 gestart met de Master in Creative Writing aan de Universiteit van Oxford, Engeland.

Bette werkt in verschillende media, ze maakt installaties, film en kamergrote tekeningen, en ze schrijft verhalen, fabels en gedichten. In haar werk vloeien vaak meerdere media in elkaar over, maar ook in het werk waar dit niet gebeurt is een duidelijke samenhang te zien in zowel vorm als inhoud. Haar werk is sterk persoonlijk en cirkelt rond thema’s als (on)bewustzijn, wreedheid, de aantrekkingskracht van het vreemde en het verval.

Andere dimensies, mensen en dieren die in tijdloops terecht zijn gekomen, dode vogels, wrede fabels en slaapwandelende personages. Bette’s werk balanceert op de rand van droom en nachtmerrie, en gaat daar ook over. (Semi-) wetenschappelijke teksten over (surrealistische) thema’s als het onderbewustzijn, tijd, ruimte, het kwaad, dromen en nachtmerries zijn inspiratiebronnen voor haar werk. In haar scriptie ‘Droomtijd – De nachtmerrie als verhaal’ onderzocht zij het begrip ‘totale tijd’, tijd en ruimte in dromen en de verbeelding van een nachtmerrie, aan de hand van teksten als ‘An Experiment With Time’ van JW Dunne en ‘The Uncanny’ van Freud. Op amateuristische wijze voerde ze wetenschappelijke experimenten met tijd uit. Terug gaan in de tijd, op meerdere plaatsen tegelijk zijn, alle experimenten mislukten in de werkelijkheid, maar lukten in de droom, in de fantasie.

Ook in haar korte verhalen en fabels keert deze botsing tussen droom en werkelijkheid altijd terug. Een man die geplaagd wordt door een meeuw op zijn kantoor, die alleen hij lijkt te zien. Bewoners van een tuinencomplex die in hun slaap het huis van een vreemdeling in de fik zetten, want ‘men doet in zijn slaap de vreemdste dingen, maar daar kan men niet verantwoordelijk voor zijn. Dromen dient men zo snel mogelijk te vergeten.’

 

Lente