A
|
B
|
C
|
D
|
E
|
F
|
G
|
H
|
I
|
J
|
K
|
L
|
M
|
N
|
O
|
P
|
Q
|
R
|
S
|
T
|
U
|
V
|
W
|
Z
|
Huidige
Fariba Ahmadi
Als Iranese hier nu in Nederland wonend en afgestudeerd kijkt Fariba Ahmadi waarschijnlijk toch op een andere wijze naar kunst dan de gemiddelde Nederlander. Fariba vergelijkt kunst uit beide culturen. Men dacht in de 18de eeuw in Perzië heel anders over kunst en heeft dit ook op verschillende wijze vormgegeven. Echter, er was ook een overeenkomst. In de 18e eeuw was zowel in Perzië als in het westen in de schilderkunst het schilderachtige gelijk aan de schone.
In Perzie was de schoonheid die zich in de natuur bevindt de inspiratiebron tot de schilderkunst. Het ging niet direct om een realistische weergave, wel in de zin dat er anders dan in de omliggende Islamitische landen levende dingen, dus ook menselijke vormen vrijelijk mochten worden afgebeeld. Het waren in hoge mate geïdealiseerde weergaven van het leven. In een vrijwel paradijselijke vorm, alles perfect en zeer kleurrijk vormgegeven, wat betoverende beelden oplevert.
'De schoonheid is slecht te verhevigen wanneer men haar uitdaagt met haar tegendeel'.
Dit is voor Fariba de essentie van haar werk, het heeft te maken met hoe zij kunst ervaart. Fariba denkt dat het begrip schoonheid alleen bestaanswaarde heeft als je haar kunt relateren aan haar tegendeel. In het werkelijke leven geldt immers ook dat je door de donkere kanten in je leven juist de zonnige kanten kunt inzien en waarderen. Schoonheid zonder schaduw is een leeg begrip.
Het leven is niet eendimensionaal, zoals de schilderkunst dat ook niet is. Voor een interessant leven en voor interessante schilderkunst is contrast noodzakelijk. Daarom denkt Fariba dat je beide kanten moet tonen, om van daaruit tot een synthese te komen.
Fariba ziet de kunst als een pad waarop zij verschillende karaktereigenschappen van haarzelf kan belichten. Een manier om zichzelf verder te ontwikkelen. Kunst is daarbij de schakel tussen haar werkelijke zelf en de manier waarop zij zich uitdrukt, een schakel tussen haar ziel, haar gevoelens en de buitenwereld.
Kunst kent geen grenzen. Kunst heeft haar eigen taal. Het maakt niet uit wat je achtergrond is, waar je naar toe gaat. Het gaat om de manier waarop, de verbinding, de lijn die loopt tussen je ziel en die van een ander.
